Af hverju var þetta alltaf svona erfitt?

Þetta var ekkert í fyrsta sinn sem hann gerði þetta, langt í frá, en af einhverjum ótrúlegum ástæðum varð þetta aldrei neitt auðveldara.

Var það ekki eitt af því sem átti að aðgreina mannfólkið frá dýrunum? Það að geta lært af reynslunni? Eða var það kannski skilgreiningin á geðveiki? Hann mundi það ekki alveg, en mundi þó að hann hafði lesið um eitthvað svoleiðis í menntó.
Merkilegt hvað heilinn velur stundum asnalega hluti til að geyma. Hann mundi nákvæman fjölda stelpna sem höfðu séð hann hrasa niður tröppurnar í matsalnum á þriðja ári - og nöfn þeirra líka. Hann gat kallað fram lyktina af pepperoni langlokunni sem Hákon var að hita í örbylgjunni. Hann gat séð fyrir sér ljóslifandi áhyggjusvipinn sem hafði verið á Báru. Þangað til hún fór að hlæja.

Þetta man hann allt saman. Í smáatriðum. En gagnlegt námsefni sem hann hafði marglesið og virkilega reynt að muna? Ekki séns.

Það var hnippt í öxlina á honum. Röðin var að færast áfram og hann hafði staðið kyrr eins og fáviti og leyft tveggja metra gati að myndast fyrir framan hann.
Þetta ætti hann eflaust eftir að muna.

En hann var samt ekki enn búinn að taka ákvörðun. Hann hafði tekið tvö skref fram á við, en var þó enn á sama stað.

Þetta átti ekki að geta verið svona erfitt!

Fólk tekur ákvarðanir allan daginn, alla daga. Sumt fólk þarf meira að segja að taka ákvarðanir um milljónir einstaklinga eða milljarða króna. Jafnvel ákvarðanir upp á líf og dauða.
Hann þóttist vita að fólk ætti ekkert endilega auðvelt með að taka þessar ákvarðanir, en það gerði það nú samt. Það dró bara djúpt andann, rétti úr bakinu og setti brjóstkassann út og tók þessar ákvarðanir. Svo tók það bara útkomunni af virðingu og reisn, vitandi að það tók bestu ákvörðunina sem það gat.
Eða, kannski ekki alveg. Hann vissi það svo sem líka. Rökhugsandi partur heilans áttaði sig alveg á því að flestir vita ekki rassgat hvað þeir eru að gera dagsdaglega.
En rökhugsandi parturinn virtist sjaldnast sitja við stjórnborðið. Þar sátu bara tilfinningarnar í allri sinni tættu, sveittu og óöruggu dýrð. Þessar órökréttu tilfinningar sem gerðu litlar þúfur að einhverjum helvítis fjallgörðum.

Það var ískalt úti, en hann var samt farinn að svitna. Þetta var orðið fáránlegt.

Hann tók eitt skref fram á við í viðbót, enda núna með 150% athygli á öllum hreyfingum í kringum sig. Hann ætlaði sko ekki að láta standa sig að verki við það að vera mennskur.

Hann renndi athyglinni í gegnum líkamann, frá toppi til táar. Þetta var eitthvað sem hann hafði séð á Instagram meðan hann sat á klósettinu um morguninn.

Konan í myndbandinu, einhver bandarískur jógakennari um þrítugt með dredda og rosalega áberandi brjóstaskoru, hafði sagt að maður ætti að ímynda sér svona málmleitartæki eins og öryggisverðir eru stundum með. Maður átti að renna því yfir allan líkamann, byrja á höfðinu og fara alla leið niður í tær og ef tækið nam vöðvaspennu, þá pípti það. Eða eitthvað svoleiðis, hann hafði alveg ekki verið með fulla athygli á því sem hún var að segja.
En þetta hljómaði svo sem áhugavert.

Hann renndi spennuleitartækinu yfir líkamann og missti næstum því heyrnina.

Andskotinn sjálfur. Hann þurfti að slaka á. Þetta var ekki hægt. Hann hlyti að líta út eins og mörgæs með sviðsskrekk. Einhver beinstífur kvíðaklumpur í dúnúlpu, sem kunni ekki einu sinni á biðraðir.

Hann andaði djúpt og reyndi að slaka á vöðvunum. Það gekk ekki.

Hann reyndi að rifja upp restina af myndbandinu. Hafði stórbrjósta hippinn sagt eitthvað um hvað maður ætti að gera við alla þessa spennu? Hann mundi það ekki, hann var örugglega farinn að hysja upp um sig á þeim tímapunkti.
Kannski er klósettið ekki besti vettvangurinn fyrir sálfræðitíma.

Hann steig skref áfram. Nú var bara ein manneskja á undan honum.
Hann mátti engan tíma missa, hann þurfti nauðsynlega að drífa sig að slaka á, eins og skot!

Hann dró aftur djúpt andann. Nú lokaði hann augunum líka. Hann andaði frá sér og reyndi að láta spennuna líða úr öxlunum.
Það tókst.
Andskotinn hafi það, það tókst!
Fullur nýfundinnar bjartsýni færði hann einbeitinguna niður eftir líkamanum.
Handleggirnir slöknuðu. Úlnliðurinn. Hnefarnir sem hann hafði myndað með báðum höndum gáfu meira að segja eftir.
Mjóbakið mýktist, mjaðmirnar urðu suðrænni og spennan lak úr fótleggjunum og út yfir snævi þakta gangstéttina.
Þetta virkaði.

Og bíddu. Hvað var þetta? Í þessari furðulegu ró glitti í eitthvað í fjarska.
Ákvörðun.
---
„Ég sagði næsti, gjörðu svo vel!“

Hann hrökk við þegar hann heyrði hvassa rödd konunnar og opnaði augun aftur. Þau mættu þreyttum augum starfsmannsins.

„Hvað má bjóða þér?“ spurði hún án þess að reyna að fela andúðina á öllum í kringum sig.

Hann tók eitt skref í viðbót og fann hitann úr litla kofanum leika um kalt andlitið.
Hann dró djúpt andann, rétti úr bakinu og setti brjóstkassann út.

„Ég ætla að fá tvær pylsur með tómat og steiktum.“

„Eitthvað að drekka?“

...

Andskotinn.